Tijdens een literaire avond rond Joost Zwagerman in het Rotterdamse Hotel New York stond Francisco van Jole naast me. Hij was druk in de weer met zijn iPhone terwijl op een podiumpje Zwagerman en Robert Vuijsje werden geïnterviewd over hun boeken. Het was een vrolijk gesprek, maar Van Jole had meer belangstelling voor zijn telefoon. Hij was vermoedelijk aan het twitteren.

Op dat moment had ik net een paar dagen een Twitter-account. Ik wilde meedoen met mijn tijd. Soms ben ik een early adopter, zoals dat in marketingkringen heet, maar vaker nog ben ik een trendvolger. Naast Facebook en Linkedin werd het ook tijd voor twitter. Iedereen schijnt het te doen, dus waarom ondergetekende niet. Tijdens de verkiezingsavond van woensdag op televisie was er zelfs een speciale twitterdesk waar een vlotte jongeman het twitterverkeer van die avond samenvatte.

Tweede Kamerleden zie je tegenwoordig alleen maar op hun Blackberry turen, de vingers gaan snel over het toetsenbord voor het volgende bericht van maximaal 140 tekens. Wat er verder in de Kamer gebeurt, ontgaat ze. Dat geldt ook voor de ministers en staatssecretarissen. Die twitteren wat af. Geen wonder dat het kabinet is gevallen. Er wordt niet meer gepraat.

Followers

Nadat ik me had ingelogd met een twitternaam kwamen er direct zogenaamde followers, mensen die jouw berichtjes lezen. De eerste followers waren Amerikaanse meisjes die ik helemaal niet kende. Op Facebook kom je die ook tegen. Het zijn verkapte sexsellers, de hoeren van de social networks. Maar ik kwam ook bekenden tegen. Zelf ging ik mensen volgen als Danny de Vito, de Nederlandse zanger Waylon en cabaretier Thomas van Luyn. Ik was lid van de wereldwijde familie van twitteraars en tweets, retweets en hoe het allemaal ook mag heten.

Ruim een week bleef ik volgen en droeg af en toe iets zinnigs bij, zoals ik ga macaroni maken, de zon schijnt, ik heb een nieuwe mee-eter en de buurman laat een boer.  Van de anderen las ik ook zeer interessante mededelingen: op naar Hilversum, weer naar huis, de kat eten geven, schijten en koud hè. Toen een of andere gefrustreerde journalist en zelfbenoemde internetdeskundige me met tweets begon te beledigen over een artikel van mij waarover hij niet tevreden was, trok ik de stekker uit m’n nog verse account.

Uitwas

Twitteren is een uitwas van het internet. Het is de ultieme ik-cultuur, individualistischer kan bijna niet. Waarom zou iemand de hele dag melden waar hij of zij mee bezig is. En wil ik dat allemaal weten? Veel collega-journalisten zweren er bij. Het zou nieuws opleveren, maar wie zegt dat het allemaal waar is wat er wordt beweerd. Hoe zuiver is een tweet uit Iran over tien doden bij een anti-regeringsdemonstratie. Zelfs vijf tweets over hetzelfde onderwerp kan een kwestie van afgesproken werk zijn.

Vorig jaar meldde een Britse jongeman in een rapport van zakenbank Morgan Stanley dat jongeren niet twitteren. Het is te duur. Ze geven de voorkeur aan een sms. Ze hebben wel een account, maar gebruiken die niet. Op de website Molblog lees ik dat jongeren helemaal geen tijd hebben om op alle tweets te reageren. Ze retweeten hooguit op berichten uit een eigen vriendenkring. Bovendien hebben ze er geen zin om in steeds hun gaan en staan te communiceren met anderen.

Ouderen

En de ouderen dan? Ik ken geen enkele leeftijdsgenoot (50-plus) die zich met de microblogservice bezighoudt. Er wordt gekscherend over gesproken. Crack for Media addicts, schreef columnist George Packer in de New Yorker die er dus niets van moet hebben.

Twitter maakte me onrustig. Wat moet ik nu weer melden. Heb ik eigenlijk wel iets te melden? Facebook is veel aardiger, je kunt meer kwijt, het is levendig en de opmaak is mooi. Samen met Linkedin lijkt me dat voorlopig wel voldoende. Ik heb geen zin om geleefd te worden door een vogeltje.

Deze gastcolumn van Peter Punt verscheen eerder op de weblog Existenz.

Gerelateerde artikelen

• Twitter vergrijst
• Down Right Now geeft de echte status van Twitter
• 10 grootste accounts die niemand volgen
• Overvallers lokaliseren DJ via Twitter
• Twitteren is niet de sterkste kant van Twitter
• Handig: Een ToDo lijst bijhouden met tweets!
• Waarom zou je melden wie je ontvolgd heeft?
• Grappig: de accounts van Twitters eigen personeel
• Is je Twitter timeline ook ‘stuk’? Meld dat dan!
• Twitter maakt embedden tweets makkelijker